.امشب اشک مي ريزم تابار تنهايي را

تا تواشکهای خاطراتمو ببينی .

پرازاشک من بشند .

پهناي صورتم ازاشکهام پرشده ...

صداقت و يادم بده ....

دل من گرفته ازاين همه اشک ..............

اونهاروببينم ......

حس غریب عاشقی تو دل من مرده دیگه

سایه انتظار تو قلبمو پژمرده دیگه

یار قدیم ، یار جدید دیگه برام فرق نداره

نمی خوام که چشمای من به پای عشقی بباره

خدا فقط تو میدونی کسی منو نمی خوادش

دستای رحمت تو کو روی چشام باز بزارش

اینو می گم به اونا که لاف رفاقت می زنن

پشت منو خنجرشون لاف سخاوت می زنن

راه دلم بسته شده دلم کسی رو نمی خواد

سرد دیگه دستای من کسی که پیشش نمی یاد

ترسم اینه اگه بگم کسی منو دوست نداره

خدا باهام قهر بکنه اسم منو باز نیاره

هر شب کنار پنجره می نشینم و آرزوی دیدنش را در سر

می پرورانم  . می خواهم کوله بار خستگی هایم را همراه

التماس های درونم برایش هدیه کنم . می خواهم نجواهای

شبانه ام را در سجاده عشق حکاکی کنم .

         می خواهم به او بگویم که چقدر دوستش دارم

وابستگی چقدر زود اتفاق می افتد قبل از آن که بدانی راه

برگشت را گم کرده ای این دلتنگی را بگیر از من هنوز تولد

تولد من زندگی را در کنار تو بودن یافتم .

( پس هیچ وقت تنهایم نگذار )

گفتی برایم ستاره بچین ... چیدم ... تمام ستاره های شب را ...

همه چراغ های آسمان دل را ... تنها یک ستاره ماند ... از من

نخواه تو تک ستاره قلبم را بچینم ... تو که نمی خاهی خاموش

شوم و در سیاهی فرو روم ... ( تو تک ستاره قلب منی )

بنام خدا                  سلام

شمارش معكوس شروع شد.

ثانيه ها داره ميگذره.

هنوز ترديد دارم.

 نمي دونم شايد درست نباشه؟

... گذشت. اما هيچ كس نمي دونه از چي؟! چه اهميتي داره؟...

...

خوب يه سال ديگه هم گذشت. يه سال كه ديگه هيچ وقت تكرار نمي شه. يه سال كه واقعا استثنايي بود. من خيلي چيزا رو تجربه كردم. تجربه هايي دست نيافتني كه فقط جرات و جسارت مي خواست تا بهشون برسم!

فقط همين : امسال پر ماجراترين سال زندگيم بود.

...

الان به يه بازي دعوت شدم تا از ترين هاي سال 85 خودم بگم.

زيباترين : لحظه  تحويل سال ، وقتي تصميم گرفتم كه به چي نگاه كنم!

آموزنده ترين: داشتن يه كار تحقيقاتي بدون كمك و بدون زمينه!

كمدي ترين: پاس كردن آز سيستم با يه trick كوچولو!(امیدوارم پاس بشه)

روشن ترين : دعاي مادرم كه واقعا احساسش كردم.

سخت ترين: سكوت سرد كه اميدوارم هيچ وقت تكرار نشه.

دلتنگ ترين : سفيد بي بال كه ديگه پرواز نمي كنه!

براي همه دوستانم سالي خوش و پر بركت را آرزومندم. به اميد روزهايي روشن ، گام هايي پرتوان و باورهايي از جنس طلوع.

. 

الهی!

 هر که ام و هر چه ام ،

 اگر غرقه خیالات و اوهامم؛

اگر فریب خورده ابلیس نفسم؛

اگر آن جان آسمانی را در محاصره هوای نفس فرسودم ؛

اگر نیستم آن که بودم؛

اما تو همانی که بودی

بعد از این همه مدت که اومدم می خوام بگم تا یه مدت آپ نمی کنم

خیلی وقته که حالم خوب نیست

مثل یه زخم کهنه که یه دفه سر باز می کنه

فکر می کنم که واقعا نمی تونه این وضع ادامه داشته باشه

خیلی خسته ام

خیلی دلم گرفته

یه شرایط خیلی بد که نمی تونم تحمل کنم

تو این گیرو دارم نمی تونم آپ کنم

فکر تظاهر دیونم می کنه

نمی تونم تظاهر کنم که خوبم

نمی تونم تظاهر کنم که هیچ اتفاقی نیافتاده

خیلی اعصابم داغونه

دلم می خواد گریه کنم

کاش می تونستم

کاش ...

دوستان حلالم کنید

عشق واقعي عبارت از توانايي و انتخاب و دادن مقداري احساس خود به تنها دوست خوب خويش است . از زمانهاي دور تا به امروز نمونه هاي روشن عشق و فداكاريها باقي مانده است .
در يكي از كتابهايي كه خوانده بودم ولي متاسفانه الان نامش يادم نيست واقعه اي را شرح ميدهد كه براي زن جواني بنام ابونيبا اتفاق افتاده است :
امپراتور يكي از سرداران خود را بجرم سركشي به زندان انداخته بود ابونيبا در آنجا مدت نه سال داوطلبانه با شوهر محبوبش زندگي كرد . پس از گذشتن اين مدت شوهرش به مرگ محكوم شد و ابونيبا شجاع و مغرور احساس خود را تغيير نداد و مرگ را همراه با شوهرش قبول كرد . و پيش از مرگش رو به امپراتور كرده و گفت : در مدتي كه من با شوهرم در سياهچال زندگي ميكردم چنان خوشبخت بودم كه تو اي شاه در حاليكه در زير خورشيد با تمام شكوه و جلال امپراتوريت زندگي كرده اي هرگز خوشبخت نبوده اي !


بعضي از دوستانم گفته اند كه عوض شده ام و مثل سابق نيستم البته نمي دانم از چه لحاظ مد نظر ايشون هستش ولي خودم هم فكر ميكنم اون شور حال عاشقانه اوليه را براي نوشتن در اينجا ازدست داده ام . جديدا اون شور و حال عاشقانه خودم را هم كمي از دست داده ام اين روزها بيش از هر چيز به جامعه و آدمهاش حساس شده ام و براي همين وبلاگ  را راه اندازي كرده ام و اونجا مي نويسم . و اسمشو هم گذاشته ام وبلاگ فرهاد و اينطور توصيفش كرده ام كه : بازتاب واقعيتهاي تلخ و شيرين زندگي . موضوع مطلب امروز بي خانمان هستش اگه خواستين سري بزنين . تو اين مدت بيشترين توجه ام به وبلاگ فرهاد معطوف بود و براي همين از دوستان خوب و باوفا و هميشه عاشق مدرسه عشق معذرت ميخوام . پس از اين سعي ميكنم هموني باشم كه از ابتدا بودم هرچند شايد وقت نكنم و دير به دير اينجا بيام ولي مطمئن باشين هميشه بهتون سر خواهم زد . از دوستاني كه به وبلاگ  لينك دادن و يا اومدن و نظراتشون را دادن و خواهند اومد هم ممنونم . براي كليه دوستانم ، وبلاگ نويسان عزيز و خصوصا شاگرد اولهاي مدرسه عشق و كليه جوانان هميشه عاشق ميهن عزيزم آرزوي موفقيت دارم

.

فرشته كوچولو من خيلي دلم برات تنگ شده! از آخرين باري كه ديدمت يكماه گذشته و اين براي من كه به تو خيلي وابسته هستم غير قابل تحمل شده.
دلم براي تمام اون لحظه هايي كه با هم داشتيم تنگ شده ، تمام لحظه هاي بد و خوب. واي گه چقدر با تمام تلخي ها و سختي هايي كه منو داشتيم برام حالا زيبا شده چون حالا ميدونم كه وقتم و انرژي كمي كه تو من بوده رو بي خود از دست ندادم ، چون حالا ميدونم كه تو ارزشت خيلي بيشتر از اين حرفهاست ، براي اينكه حالا ميبينم كه چقدر به وجود تو ، توي زندگيم نياز داشتم.
دلم براي اون دستهاي گرمت كه هميشه پر بود از محبت تنگ شده ، دستهايي كه اولين بار براي يك بهانه احمقانه !!! تو دستم گرفتم ، دستهاي كه باعث شد اون روز با روحيه خيلي خوب تو ترمينال برم. يادته وقتي دستو دادي تو دستم يك لحظه تمام چيزهايي كه برام بي ارزش شده بود و بي اهميت شده بود فراموش شد و چقدر دلم ميخواست اون روز بهت بگم كه دوست دارم ولي من نياز به زمان داشتم .
و چقدر خوبه وقتي كه ميبينم اين زمان باعث نشد كه من تو رو از دست بدم و بيشتر باعث اون شد كه همديگر رو در كنيم و به هم نزديك بشيم.
دلم براي اون بوسه هاي تو و اون نگاه قشنگت كه توش ميشه سادگي و امنيت رو ديد تنگ شده ،‌نگاهي كه به من انرژي ميده تا بتونم دوباره بمونم!
بمونم تا ثابت كنم كه هنوز هم ميشه عاشق شد و هنوز هم ميشه به حرفهاي يك دختر اعتماد كرد چيزي كه زماني براي ... .
ميخوامـــــــــــــــــــــــــــــــــت و اميدوارم كه همه چيز اونطور كه من ميخوام پيش بره .
عزيزم دوست دارم و بدون كه بوسه هاي تو هميشه برام شوق دوباره بودن رو هديه ميكنه.
000
برامون دعا كنيد تا به هم برسيم تنها از شما ها كه اينجا رو ميخونيد همين رو ميخوام.
ممنون
000
به اميد روزهاي رنگي تر در كنار تو.

ساعتها رو به روزها گره مي زنم و روزها رو به شبها مي بافم.

همه لحظات تنهائي ام رو تو صندوقچه خاطرات ميذارم و اونو مي بندم.

مي خوام خاطراتم رو هديه کنم به آينده، آينده رو هديه کنم به زندگي،

زندگي رو هديه کنم به عشق و عشق رو هديه کنم به« تـــو»!

و تو رو ...

آخه« تـــو» رو به کی میتونم هدیه کنم ؟

نه به هیچکس ....... !

« تـــو» رو میسپارمت دست اونی که خیلی بیشتر از من دوست داره

دوستت دارم و دوستم داشته باش شايد.......

آره اگر دوست داشتن گناهه پس من گناهکارترين بودم.

همه نهي کردن منو از اين عشق و دوري از عشقت رو مي خواستن.

ولي من واستادم . بدون پناه، بدون ياور.

دوست داشتم تو اولين قطرات اشکم رو درک مي کردي

اون چيزي رو که تو وجودم بود.

دوست داشتم تو تمام نا باوري ها و تمام بايدها و نبايد ها باور مي کردي

دردي رو که روزها ، گوشه اين دل پنهون کردم و

با تمومه خاموشيم بفهمي که تو دلم غوغايي برپاست.